Zaburzenia integracji sensorycznej u dzieci. Jak im zaradzić?

Prawidłowy rozwój dziecka jest niezwykle ważny na każdym etapie jego życia. Dlatego rodzice lub opiekunowie szczególnie w pierwszych miesiącach życia powinni zwracać uwagę na odczucia sensoryczne malucha, a w przypadku wykrycia nieprawidłowości interweniować. Tylko wtedy, dzięki fachowej pomocy dziecko będzie rozwijać się prawidłowo zgodnie ze swoim wiekiem.

Czym jest dysfunkcja integracji sensorycznej?

Nieprawidłowa integracja sensoryczna dziecka z otoczeniem nazywana jest zaburzeniem lub dysfunkcją. Dysfunkcja integracji sensorycznej nie jest spowodowana zaburzeniami w funkcjonowaniu narządów wzroku czy słuchu. Jest to nieprawidłowość w odczuwaniu przez dziecko bodźców pochodzących z zewnątrz za pomocą wymienionych zmysłów. Dysfunkcja objawia się zazwyczaj w zaburzeniach koordynacji ruchowej dziecka, nieumiejętności skupienia uwagi na wykonywanej czynności, niedorozwojem mowy oraz trudnościami w prawidłowym zachowaniu. Trzeba podkreślić, że wymienione dysfunkcje wpływają na proces uczenia się dziecka, jego rozwój społeczno-emocjonalny oraz wykształcenie prawidłowych postaw zachowania.

Jak poznać dysfunkcje sensoryczną u dziecka?

Szybko wykryte dysfunkcje u dzieci oraz sprawne wdrożenie terapii i rehabilitacji może prowadzić do ich odwrócenia oraz przygotowania dzieci do życia w społeczeństwie. Rodzice powinny szczególnie zwrócić uwagę na zachowanie dziecka na każdym etapie jego rozwoju i nie lekceważyć żadnych symptomów. Wśród najbardziej popularnych wyróżnia się: płaczliwość, kłopoty z zaśnięciem, brak tolerancji na dotyk i czynności pielęgnacyjne, kłopoty z równowagą, brak koncentracji, impulsywność, trudności z utrzymaniem głowy w pionie, zbyt wolne poruszanie się lub zbytnią ruchliwość, kłopoty z pisaniem oraz czytaniem czy częste mylenie prawej strony z lewą.

Czym jest metoda sensoryczna SI?

 W terapii zaburzeń integracji sensorycznej dzieci stosuje się metodę integracji sensorycznej SI. Polega ona na nauce przez zabawę z dzieckiem, która prowadzona jest w specjalnie przystosowanych pomieszczeniach z życiem sprzętu pozwalającego na stymulację zmysłów. Dziecko podczas terapii nie uczy się konkretnych czynności. Jego zmysły zostają pobudzone do wzmożonego działania, dzięki któremu zaczyna on samodzielnie zdobywać nowe umiejętności. Terapię tą stosuje się u dzieci ze spektrum autyzmu, mózgowym porażeniem dziecięcym czy nadpobudliwością ruchową – ADHD.

Wróć do bloga